Lisede ne olacağıma karar vermiştim: Yönetim danışmanı olacaktım. Sürekli farklı bir sektör, sürekli farklı bir problem. Bir gün otomotiv, bir gün perakende. Her seferinde sıfırdan öğrenmek, anlamak, çözmek. Bu benim için hayalin ta kendisiydi. İlk Zorluk Üniversite sınavına hazırlanıyordum. Türkiye'de büyümüş herkes bilir, o dönem zaten başlı başına bir savaş. Ama benim savaşım sınav kitaplarının ötesindeydi. O süreçte benim için baba figürü olan dayımı kaybettim. Onu kaybet

İki gündür Zürih sokaklarında yürüyorum. Dün Eski Şehir'in taşlı yollarında gezinirken, In Gassen sokağında küçük bir saat atölyesi ilişti gözüme. İçeri girdim. Tezgahın arkasındaki usta, gözündeki büyüteciyle minik çarkların arasında büyük bir dikkatle çalışıyordu. Saatlerin kusursuz işleyişine olan hayranlığımdan bahsedince, masadaki açık saati gösterip şu cümleyi kurdu: "Müşteri buradaki kaosu görmek istemez. O sadece saate bakıp zamanı öğrenmek ister." Açık saate baktığım

Efsaneye göre Babil Kulesi, insanlığın gökyüzüne ulaşmak için başlattığı muazzam ve iddialı bir projeydi. Başlangıçta her şey kusursuz ilerliyordu; çünkü herkes aynı dili konuşuyor, planlar tıkır tıkır işliyordu. Ancak kule yükseldikçe işler değişti. İnsanların dilleri birbirine karıştı. Taş ustası harç karanın ne dediğini anlamaz oldu, mimarın planları işçilere ulaşmamaya başladı. Kimse birbiriyle iletişim kuramadığı için o devasa proje, tek bir malzeme bile eksik olmamasına